You are here

  • Sharebar

Randal Corsen Kiest Zijn Momenten Uit

Randal Corsen Kiest Zijn Momenten Uit
Randal Corsen Quartet, ft. Jean-Jacques Rojer (Guitar), Pernell Saturnino (Drums) and Eric Calmes (Bass).
(Media credit: Jeroen Jansen | Willem Da Costa Gomez)

WILLEMSTAD (AD) -- Afgelopen zondag stond pianist Randal Corsen met een gelegenheidskwartet in jazzcafé Miles. Het werd een bijzondere avond in meerdere opzichten: niet alleen omdat oude muzikale makkers elkaar weer opzochten, maar ook vanwege de heerlijk gevarieerde setlijst, het enorm hoge speelniveau en een gekende pianist die, verrassend, achter de Fender Rhodes kruipt en Melodica bespeelt. Het publiek in Miles werd er stil van.

Randal Corsen is inmiddels al weer twee jaar terug op Curaçao. Dat betekent niet dat we hem sindsdien vaak op de Curaçaose podia zien. De getalenteerde pianist, componist en arrangeur, die constant pendelt tussen klassieke- en jazzmuziek, lijkt zijn momenten zorgvuldig uit te kiezen. Vorig jaar rond deze tijd gaf hij leiding aan de Curaçao Jazz Allstars en leidde hij het Metropole Orkest langs de muziek van Doble R. Glansrijke concerten, zondermeer, maar daarna werd het voor de buitenwereld weer stil rondom Corsen. De pianist pendelt nog regelmatig tussen Curaçao en Nederland en kiest de projecten uit die hem interessant lijken. Zo is zijn muziek komende maand te horen in de film ‘De Zero Revolutie’, een productie van Sherman de Jesus over de Zero kunstenaar Henk Peeters. Speciaal voor die film nam hij de Melodica weer ter hand, een toetsinstrument dat je bespeelt door op een mondstuk te blazen.

Diezelfde Melodica kwam afgelopen zondagavond ook uitgebreid aan bod.  Een verrassende keus, aangezien de pianist in Miles verder alleen een Fender Rhodes tot zijn beschikking had, een electronische piano. De Rhodes en de Melodica: het zijn niet direct de eerste instrumenten die je associeert met Randal Corsen. Het is de pianist zelf, die in zijn amusante praatjes met het publiek dat dan ook maar meteen benadrukt: de Melodica bleek niet helemaal zuiver, maar hij wilde toch een poging wagen. En als we zijn Rhodes versie van Herbie Hancock’s ‘Actual Proof’ misschien wat minder geslaagd vonden: sorry, het idee ontstond tijdens de soundcheck, neem het hem niet kwalijk. Het tekent de zorgvuldige, misschien wel perfectionistische muzikant dat hij daarna de Melodica lyrischer dan wie ook laat klinken op Rudy Plaate’s  ‘M’a yega lat’ en dat het kwartet met de Funkklassieker van Hancock heel Miles platwalst. Excuses aanvaard.

Er valt zo veel over dit concert te schrijven. Over de andere leden van het kwartet bijvoorbeeld, Eric Calmes op bass, Pernell Saturnino voor de gelegenheid op drums en Jean Jacques Rojer op gitaar. Allemaal topmuzikanten die indrukwekkende carrières opbouwden in het buitenland. Chick Corea, Wynton Marsalis, Dee Dee Bridgewater, Roy Hargrove, Andy Narell, Izaline Calister: ze deelden meer dan eens het podium met deze sterren. Je koopt daar uiteraard weinig voor als het niet leidt tot chemie, maar dat was juist het mooie van dit speciaal voor Miles samengestelde kwartet. Er stonden vier  muzikanten die volkomen aan elkaar gewaagd waren, elkaar wat gunden, grijnzend muzikale ‘curve balls’ toewierpen en het publiek overdonderden met heel intens samenspel. De hele avond had een buitengewoon hoog niveau en dat was aan de sfeer te merken. Waar sommige muzikanten in Miles nog wel eens de strijd aan moeten gaan met luidruchtig, niet geënteresseerd publiek, daar had dit kwartet onder leiding van Corsen die strijd al bij de eerste noten beslist. Een haag van geïntereseerde muziekliefhebbers en vakgenoten stond ademloos te kijken naar de stroom van muzikale ideeën die het café ingeworpen werd. Er was voelbaar diep respect voor de muziek.

En dan het repertoire: ongekend gevarieerd, geen ‘standard’ te bespeuren. Corsen startte en besloot de avond met zijn eigen ‘Porto Marie’ en ‘Costa Firme’, bewees eer aan Rudy Plaate met ‘M’a yega lat’ en ‘Tog mi sa’ en speelde een duizlingwekkende versie van Tania Maria’s ‘Yatra Ta’. Vervolgens laat  hij het kwartet bijna twintig minuten losgaan op Hancock’s  ‘Actual Proof’, maar voegt daar op Melodica een lyrische versie van ‘Dulce Scharloo’ van Jacobo Conrad aan toe. Volgt u het nog? En dan heb ik het nog niet over het hoogtepunt van de avond: een geweldige uitwisseling van ideeën tussen Corsen en gitarist Jean Jacques Rojer in het nummer ‘Sabrosita’ van de Arubaanse componist Rufo Wever. Het was bijna teveel voor één avond.

Een memorabel concert dus, dat eigenlijk wel doet verlangen naar meer van dit kwartet. Of er meer gaat komen? We moeten afwachten welke keuzes Corsen maakt.